ไม้เล่มเดียวกะหลัดแข้งจ้างมักช่างแตกบ้างเปปังเปียบหินขว้างซัดถูกตั๊ดดินขลังช่างหุมขะนังสะต๊อนใส่หน้าเฮาบุญน้อยเขียมเต๊ะเตียมบุญกล้ามักเกิดภัยยาเมื่อซ้อยฮู้ฐานาต๋นเฮาคนบุญน้อยอย่าขันแข่งผู้มีบุญแม้จั๊นวรรณะเลิกละหายสูญแต่จั๊นบาปบุญยังมีอยู่ถ้าผู้ทำความดีคือมีบุญกล้าแม้ว่าฐานาอาภัพชื่อเสียงของคนมีค่ากว่าทรัพย์นับหลายหมื่นตื้อยาวใยเพิ่นเป็นเจ้าจ๊างเจ้าม้าสุขโขก็ด้วยบุญโญทำมาก่อนหั้นคำพิพากษาสังคมขีดขั้นน่ากลั๋วเตียมตันโตยร้ายชีวิตคนเฮาวาระสุดท้ายตัดสินกั๋นด้วยความดีเชื่อกำปู่เต๊อะบ่ได้หมองศรีคนทำความดีเพิ่นยกมือไหว้ตกน้ำบ่ไหลตกไฟบ่ไหม้สังคมทั่วไปแช่ซ้องแหล่นายเหย
ปู่สอนหลาน · ลำดับ 039