พี่กั๋นน้องกั๋นหวังเปิ่งหวังใจ๋เมื่อเจ็บป่วยไข้หิวแรงยามอยู่จุ้มเนื้ออย่าไปปากแข็งอู้กำรุนแรงเล่าเหนือเล่าใต้ปากหื้อผิดกั๋นแล้วเฮาจะได้อะหยังคืนมาเล่าไท้นอกจากเสียใจ๋อมขมขื่นไว้พาหมู่เพื่อนบ้านนินทาพ่อแม่พี่น้องตระกูลวงศาจะหาไหนมาหื้อเหมือนเล่าเจ้าพ่อแม่ปิดต๋าชะราแก่เฒ่าควรจะดูแลผ่อเลี้ยงอย่าละท่านเหงาเหมือนดั่งมอดเพี้ยงก๋รรมมันจะส้ายตันเฮาสงสารมนุษย์ตี้ยังโง่เขลาเวรเผียบเหมือนเงาติดตั๋วเนอเจ้าถ้าหน้าวันลูนเมื่อยามเฮาเฒ่าก๋รรมจักตันเฮาจ่องจั๊กอันวงเวียนก๋รรมหลานปู่ตี้ฮักเคยหันก่อเจ้าหลานนายเขาแต่งหื้อฮู้แสดงกั๋นหลายเล่าเป๋นนิยายไผหลีกบ่ได้พ่องมีพ่องจ๋นหัวเราะร้องไห้อย่างใดก็มีพร่ำพร้อมแหล่นายเหย
ปู่สอนหลาน · ลำดับ 020