บ่ตันเข้าป่า ก็มาหันเสือ ศรีสะบันงาเครือ หอมเจื๋อดอกคำใต้ คนเฮาจังใด ช่างปะช่างใกล้ ช่างได้มันมา แนบชิด
บ่ตันลงท่าน้ำ ซ้ำมาปะปิ๊ษ หันจักเข้ลอยเล่น ในวัง แม่ญิงจังคนขี้เหล้า เมาบาระขัง แช่งด่าห่าขะนัง ช่างได้เป๋นผัวเมื่อหล้า
พ่อจายจังแม่ญิง ขี้หมิ้งโกรธกล้า ขี้เกี๊ยจขี้จ่มนา ผ่อเต๊อะ คนเฮาจังอันใด จังไปเยอะเยอะ ก๋รรมเวรช่างได้ มาครอง
โบราณว่าไว้ หนึ่งบ่มีสอง หัวทีนายพอง น้องหันว่าแก้ว อันมีผิวใส วรรณวัยผ่องแผ้ว ค่ายิ่งควรเมือง หยาดฟ้า
ตกป๋างปายลูน กล๋ายเป๋นขี้ย้า บ่ใช่เพชรกล้า ทับทิมพลอยงาม ยังบ่ตันเข้าป่า หันเสือล้นหลาม ปะเสียก่อนยาม ถะหลำไปหน้า
ก่อนละตางหลัง หื้อเป๋นหย่อมหญ้า ควรพิจารณา ถี่แคล้ว ขาหน้าบ่เท่าขาหลัง บ่ฟังกำไผกำแล้ว ฟั่งเปี๊ยจ่องจ้วา ติดมือ
เสียเป๋นมอดเพี้ยง เพียงได้หยุบมือ ช่างเหม็นติดมือ เหมือนฮ้าปล๋าสร้อย แหล่งนายเหย.