. เต๋มเป๋นเศรษฐี มั่งมีม้าช้าง บ่ได้อยู่สร้าง ยืนทน มาม้วยมอดมิด ดับจิตจากต๋น หนีจากเมืองคน ไปสู่โลกหน้า
. สัปป๊ะสิ่งของ เงินทองเสื้อผ้า บ่ติดก๋ายา แหละน้อง เต๋มมีวงศา อาวอาเพื่อนพ้อง เมื่อถึงวันต้อง ลาไป
. ส่งถึงป่าช้า เขาก็ว่าไกล๋ ครอบครัวอันใด แบ่งปั๋นมอบเจ้า ของผีของคน ปั๋นไว้เขตเฝ้า ละตั๋วเดียวดาย เปล่าร้าง
. ผู้มีผญ๋า ปัญญาสว้าง ขอคิดฮอดกว้าง ไปนาน คนเฮามนุษย์ ในโลกสงสาร บุญกึ๋นบุญทาน ชักนำเดียวหว้าย
. คนที่ทำก๋รรม ก็จักได้ส้าย จักหนีทางใด บ่พ้น เต๋มมีข้าวของ เงินทองล้ำล้น บ่อาจสืบส้น จีรัง
. อะนาคะตะ เขตตี้จักหวัง คือมะระณัง เหมือนกั๋นเนอเจ้า เหมือนกั๋นเนอเจ้า แหล่นายเหย.