“นักปราชญ์-บัณฑิต ถ้าแต่งตำราผิด มีพิษมากเหลือ มากกว่าข่างน้ำเข้าเฮือ มากกว่าไล่เสือ เข้าบ้าน”
หนังสือ-สื่อสาร เป็นหลักฐานหลายด้าน เป๋นวัฒนธรรมตำนาน เนอไท้ เยาวชนอาจเห็น กงจักรเป๋นดวงดอกไม้ อักขระเหมือน
ประทีปได้ นำตาง ไล่ความมืดมิด เหมือนแสงสุรีย์สาง เป๋นมัคคตาง หื้อคนไต่เต้า ผู้แต่งตำราผิด จากฮีตแบบเบ้า พาล่มจ๋มเอา
เมื่อซ้อย ชาติอาจถึงล่มสลาย วัฒนธรรมอาจเคลื่อนคล้อย โตษนักบ่หน้อย นองเนือง คนหลงตางยังคืนได้ บ่ร้ายปุ๋นเปื้อง
คนทำนาเฟือง เผาเฟืองมอดไหม้ เฟืองยังเป๋นอาหาร งัว-ควายก็ได้ ผู้เผาเฟืองทิ้งไป ง่าวเซอะ ตำรา จ๋อมปล๋อม ย้อมแมวขาย
ปะเลอะ โทษนักกว่าอั้น แชเชือน แต่งตำราแม่นตั๊ด ถูกสัจจะธรรมเสมือน ค่ายิ่งกว่าแสงดาวเดือน ค่ายิ่งกว่าเขื่อนน้ำกว้าง
องค์สัพพัญญูสัตถา พุทธากล่าวอ้าง บ่หื้อหลงทาง สู่เมืองนรก โจ๋ร “องคุลีมาล” ตำนานหยิบยก เชื่อตำราผิดหั้น หลงตาง-
แหล่นายเหย