ต๋ามีหน้า ผ่อหน้าบ่หัน ข้าวคอบ่เต้า นกเขาบ่ขัน หนีบแถบเป๋นมัน หันจักยากใบ้ พระเปิ่นทูนหัว พระตั๋วบ่ไหว้ หนีเสียจากไฟ ต่ำก๊อย ไปเปิ้งสีแสง แมงคาตั๋วน้อย หันจักเปล่งแจ้ง ดีกา เหมือนเต้งไข่มด ตกใส่จังปล๋า บ่มีปัญญา จะดารอดได้ เกิดด้วงบุ่นขอน เกิดหนอนบุ่นไส้ จะแก้อย่างใด ยากล้ำ เผียบเหมือนปู๋ปล๋า ตื้ออยู่ในน้ำ บ่รอดต๋ายได้ สักราย คนเฮามนุษย์ สุดท้ายต้องต๋าย เกิดมาบ่ดาย ตั๋วเดียวเปลี่ยวจ้อย บ่มีสิ่งสัง ติดมาสักหน้อย ก้าตั๋วคนเดียว แต๊ตั๊ก ครอบหอครัวเรือน บ่าแฝงบ่าฟัก ต๋ายแล้วบ่ได้ ไปตวย แม้แต่เปี๊ยดซ้า มีดพร้าบุงก๋วย บ่เอาไปตวย เหมือนเข้าคุกคอก คนเฮาจะดี ดีแต่ผ้าอ้อมป้อก คนเฮาจะวอก มันวอกเต๊าต๋ายแหล่นายเหย
ปู่สอนหลาน · ลำดับ 077